Damian Gawrych

ADIDAS FINALE ISTANBUL 21

FIFA 21 Australia VOLTA

Damian Gawrych

 

 

FIFA 21 Australia VOLTA

EA Sports już od dłuższego czasu współpracuje z Blood UTD w związku z Australijską wersją FIFA 21 VOLTA. Ich współpraca rozpoczęła się od stworzenia serii #FIFAFLAIR & FRIENDS – gdzie do piłkarskiej gierki ściągnęli muzyków i gwiazdy sportu, aby to każdy gracz, oglądając mógł przenieść się do celebryckiego życia. W nagraniach wzięli udział przede wszystkim: muzycy Pekin DUk i Montaigne oraz kierowca Formuły 1 Daniel Ricciardo. Taki serial stworzony z gry daje graczom szansę na pojawienie się i podzielenie swoimi sztuczkami czy golami online.

#FIFAFLAIR & FRIENDS

„Styl jest tak ważną częścią futbolu, szczególnie w grach ulicznych, więc wspaniale jest widzieć, jak ci królowie i królowe talentu naprawdę się temu przeciwstawiają” – powiedział szef od spraw marketingu EA Sports.

#FIFAFLAIR & FRIENDS

Dziś wspomniana współpraca poszła o krok dalej! Blood UTD stworzył dla FIFA 21 Australia VOLTA zestaw! Każdy zadaje sobie teraz pytanie: co może być na koszulce do piłki ulicznej w Australii? Większość z nas na pewno pomyślała o bumerangach, misiach koala czy kangurach. Otóż nie! Nic z tych rzeczy! Przy projektowaniu koszulki zainspirowano się….BATONEM MLECZNYM! – kiedyś towarzyszył australijczykom w codziennym życiu. 

Koszulka inspirowana batonem mlecznym jest bogata w kolorach. Przeważa kolor złotożółty, który jest przerywany kolorowymi wzorami – białymi, czerwonymi, niebieskimi i zielonymi. Na sercu znajduje się rzecz jasna czerwone logo FIFA VOLTA, które jest na tle białej gwiazdy. Pomiędzy wszystkimi kolorowymi wzorami, paskami (imitującymi opakowanie batona), przedziera się napis wspomnianego słodycza – „milk bar”, który odgrywa na tej koszulce główną rolę!

Gra dostępna na stronie EA Sports. 

 

 artykuł: Sabina Worosz

źródła: www.mumbrella.com.au   www.soccerbible.com

 

ADIDAS FINALE ISTANBUL 21

TEQBALL, czyli alternatywna piłka

Damian Gawrych

 

 

TEQBALL, czyli alternatywna piłka

Teqball, czyli najprościej mówiąc – piłka nożna połączona z tenisem stołowym (ping-pongiem), gra, w której może wziąć udział od 2 do 4 graczy. Dyscyplina sportu, polegająca na odbijaniu piłki na specjalnie zaprojektowanym stole. Stół tutaj, ma specjalnie uwypuklony kształt. Struktura i ścianka dzieląca stół jest tak zaprojektowana, że odbita od niej piłka wraca do przeciwnika, tak, że gra nie zostaje przerwana. 

TEQBALL, czyli alternatywna piłka

Nie możemy powiedzieć, że teqball jest tym samym co piłka nożna – to dwa odrębne sporty. Jednak oba te sporty mają na siebie ogromny wpływ. Teqball doskonale pomaga rozwijać graczom pewność siebie, ale także pozytywny wpływ na czas reakcji, nie tylko przy stole, ale też na boisku.

Teqball został wymyślony niedawno, bo w 2014 roku przez węgierskich miłośników piłki nożnej: Gabora Borsany’ego i Viktora Huszara. A już w 2017 roku została stworzona Międzynarodowa Federacja Teqball.

TEQBALL, czyli alternatywna piłka

Po tej krótkiej historii powstania przejdźmy do obowiązujących zasad gry. Mimo, że gracze mogą stworzyć własne reguły gry albo rozgrywek, to obowiązują oficjalne, podstawowe zasady: 

  • Można maksymalnie 3 razy dotknąć piłkę (nie można 2 razy pod rząd odbić piłki tą samą częścią ciała), po czym należy ją przebić na połowę przeciwnika. 
  • Podczas gry kontakt ze stołem jest uznawany za duży błąd.
  • Dobór piłki jest dowolny.
  • Zawodnicy zmieniają się serwisem co 4 punkty.
  • Mecz składa się z 3 setów, gdzie każdy set to 15 punktów.
  •  Można przeprowadzić grę pojedynczą (1vs1) lub podwójną (2vs2) – w grze podwójnej podczas rozgrywki drużyna ma maksymalnie 3 dotknięcia, przy czym każdy gracz musi mieć styczność z piłką przynajmniej 1 raz.
Adrian Duszak Teqball

W Polsce sport, jakim jest teqball, rozwija się wielkimi krokami. Pionierem na polskiej arenie jest na ten moment Adrian Duszak, który jest 6-krotnym mistrzem Polski oraz wicemistrzem świata 2019 – polski specjalista w grze pojedynczej. Oby tak dalej! A my trzymamy kciuki za dalsze sukcesy naszych graczy tym bardziej, że halowe mistrzostwa świata w Teqball w 2021 roku tuż tuż!

Źródła: teqball.com, qball.pL artykuł: Sabina Worosz

ADIDAS FINALE ISTANBUL 21

ADIDAS FINALE ISTANBUL 21

Damian Gawrych

 

 

ADIDAS  FINALE ISTANBUL 21

Adidas świętuje 20-stą rocznicę projektu „STAR BALL”, czyli  obecnie oficjalnej piłki Ligi Mistrzów UEFA. Z tej okazji Adidas stworzył i wypuścił kolejną piłkę – Finale Istanbul 2021, czyli oficjalną piłkę meczową, która będzie wykorzystywana w meczach Ligi Mistrzów aż do ich finałów, które odbędą się, jak nazwa piłki wskazuje, właśnie w Stambule 29 maja 2021 roku. 

ADIDAS FINALE ISTANBUL 21

 Piłka Finale ma unikalny projekt, który jest zainspirowany logo „starball” Ligi Mistrzów UEFA. W najnowszej wersji Final Istanbul nie mogło również zabraknąć wspomnianych „starball”. W gwiazdach znajdują się loga: adidas, Champions League, a także grafika pucharu Ligi Mistrzów z podpisem miejsca gdzie odbędzie się wielki finał. Co ciekawe, w  piłce Finale Istanbul 21 Adidas zawarł wszystkie wcześniejsze wersje z ostatnich 20 finałów Ligi Misrzów UEFA – od 2001 roku roku do dziś. Pewnie zapytacie: jak można połączyć te wszystkie piłki w jedną? Otóż proste! Na piłce znajdują się czerwone paski, na których zawarte są wszystkie edycje finałów Ligi Mistrzów – podane są rok i miejsce finały. 

ADIDAS FINALE ISTANBUL 21

2001 Mediolan ; 2002 Glasgow ; 2003 Manchester ; 2004 Gelsenkirchen ; 2005 Stanbuł ; 2006 Paryż ; 2007 Ateny ; 2008 Moskwa ; 2009 Rzym ; 2010 Madryt ; 2011 Londyn ; 2012 Monachium ; 2013 Londyn ; 2014 Lizbona ; 2015 Berlin ; 2016 Mediolan ; 2017 Cardiff ; 2018 Kijów ; 2019 Madryt ; 2020 Lizbona ; 2021 Stanbuł

Zdjęcia: adidas.pl ; źródła: eufa.com, footheadlines.com ; artykuł: Sabina Worosz

ADIDAS PREDATOR FREAK+ FG

Damian Gawrych

 

 

ADIDAS PREDATOR FREAK+ FG

„Wspierające buty piłkarskie bez sznurowadeł stworzone z myślą o kontroli.”

Historia Predatorów zaczęła się w 1994 roku, gdzie tworzono je z myślą dla największych nazwisk piłkarskiego świata. Twórcy chcieli, aby piłkarze mogli dążyć do lepszej wersji siebie na boisku z Predatorami na nogach.

Adidas Predator Freak+ FG to ewolucja wśród butów piłkarskich. Do ich produkcji zostały wykorzystane nowe generacje, takie jak: DEMONSKIN, CONTROL FRAME czy MUTATED  SILHOUETTE.

Ulepszona kontrola i zwiększona rotacja piłki – to główne atuty, a dokładniej strefa DEMONSKIN. Niesznurowane buty mają na celu  pozwolić nam na błyskawiczne przejęcie piłki, kontroli na boisku. 

 

Odmieniona sylwetka Predatorów ułatwia zakładanie butów przy jednoczesnym uczuciu, że zakładamy „skarpetę”, a nie buta – zapewnia kontrolę kostki i śródstopia w 360 stopniach. Taki system zwiększa naszą kontrolę nad piłką, przez co możemy kiwać się dowoli z przeciwnikiem bez utraty pewności siebie. CONTROLFRAME jest kolejnym systemem, który został tu wykorzystany – zapewnia przyczepność i maksymalną kontrolę ruchu, przez co mamy gwarancję stabilności na boisku.

PREDATOR, czyli po prostu DRAPIEŻNIK NA BOISKU.

Zdjęcia: adidas.pl

artykuł: Sabina Worosz

Edward Van Gils „Ojciec chrzestny” piłki ulicznej.

Damian Gawrych

 

 

„Ojciec chrzestny” piłki ulicznej? Pionier? Tak! To właśnie Edward van Gils był i nadal jest przodującym zawodnikiem street soccera, LEGENDĄ. Holender zaczynał przygodę z piłką zwyczajnie jak większość z nas – od odbijania piłki od ścian. Piłka była dla niego alternatywą dla problemów codziennego życia na ulicy.

Z czasem sam chciał poprzez swoją pasję pomóc więźniom. W swoim programie telewizyjnym

„Streetkings” razem z piłkarzami – Ruud Gullit i Gilberto Silvą – odwiedza więzienia i narzędziem, jakim jest piłka uliczna, chce wpłynąć na poprawę życia chętnych do współpracy więźniów.

„Czasami myślę o futbolu ulicznym jako o rozwiązaniu.”

Edward Van Gils "Ojciec chrzestny" piłki ulicznej

Kojarzycie drużynę Ronaldinho – Ronaldinho Globe Street? Ronaldinho GST to zespół składający się z legendarnych ulicznych piłkarzy, którzy razem na boisku mogli reprezentować swoje indywidualne umiejętności i style gry na całym świecie. To właśnie w nim Van Gils miał okazję zagrać obok samej legendy piłki – Ronaldinho. I to jako jej kapitan! Do van Gilsa dołączyli Randall do Rosario, Issy Hitman i Orry „The Solid Rock” Promes oraz wielokrotnie już wspomniany Ronaldinho.

„… to ostateczne uznanie po całej pracy, którą włożyłem w ciągu ostatnich dwudziestu lat. Jeśli ktoś taki jak Ronaldinho widział cię i docenia twoją pracę, to jest to największe komplementy, jakie możesz otrzymać.”

„To szalone, że dwadzieścia lat temu odbijałem piłkę o ścianę w mojej dzielnicy w Amsterdamie, a teraz gram w FIFA. To wydaje się nierealne ” – powiedział Edward w jednym z wywiadów.

Z gry ulicznej do kultowej gry piłkarskiej. Po kilkunastu latach kopania w piłkę i uczestniczenia w wielu projektach doczekał się siebie w ekranie gry FIFA 20. Chodzi tu oczywiście o tryb VOLTA, ponieważ piłka uliczna w dużej mierze różni się od tradycyjnej piłki nożnej. Zapytany o to, czego piłka nożna może nauczyć się od piłki ulicznej, odpowiedział, że nastawieniem i postawą zawodników na ulicy.

Jeśli potrafisz grać to super, ale na pewno znajdą się goście na boisku, którzy będą próbowali Cię „złamać” i wtedy potrzebne jest dobre nastawienie, koncentracja. Street soccer uczy wiele rzeczy na boisku, tych technicznych, ale też tych mentalnych, ale przede wszystkim pomaga w byciu pewnym siebie, a co za tym idzie bycie lepszym graczem.

Edward powiedział, że piłka uliczna to gra, w której musisz być kreatywny i wyrażać siebie za pomocą sztuczek. Tak samo jest w wirtualnej ulicznej grze jak i w realu.

Autor: Sabina Worosz

www.alternativesoccer.pl

Gra o przetrwanie w lidze Terezin

Damian Gawrych

 

 

 

„Grając w piłkę nożną nie myśleliśmy o deportacji ani stresie życia w getcie” – czeski pisarz i dramaturg Ivan Klima

27 września 1941 r. Władzę nad Protektoratem Czech i Moraw objął szef Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy SS-Obergruppenführer Reinhard Heydrich. Kilka dni później na konferencji w Pradze ogłosił, że „oczyści” teren, na którym był kontrolowany przez Żydów. Podjął decyzję o utworzeniu tak zwanego „getta tranzytowego dla Żydów”, skąd mieliby zostać ewakuowani na wschód. Wybrano miasto-twierdzę Terezin.

Gra w piłkę nożną w getcie

Leży 40km na północ od Pragi. W mieście znajdowało się wiele dużych austriackich koszar z XVIII wieku oraz linia kolejowa, która miała pomagać w transporcie Żydów do i z getta.

Theresienstadt – jak Niemcy nazywali Terezin – był hybrydowym obozem koncentracyjnym utworzonym przez SS, który służył hitlerowcom w trzech głównych celach: zbiorowym obozie deportowanym na Wschód; miejsce eksterminacji i ciężkich warunków życia; i gdzieś, co miało zastosowanie z powodów propagandowych.

Siedem tysięcy Czechów, którzy mieszkali w otoczonym murami mieście, zostało wypędzonych przez nazistów w czerwcu 1942 r., Aby zrobić miejsce dla pięćdziesięciu tysięcy internowanych Żydów. Podczas wojny około sto pięćdziesiąt pięć tysięcy przeszło przez drzwi obozu; Osiemdziesiąt siedem tysięcy zostało deportowanych do obozów dalej na wschód, a trzydzieści cztery tysiące ludzi zginęło w Terezinie.

W czasach nazizmu zniknęło również ponad 300 żydowskich piłkarzy, niektórzy zginęli w podejrzanych okolicznościach, a wielu zginęło w obozach koncentracyjnych. Ale w Terezinie futbol rozwijał się w formie ligi i był kołem ratunkowym dla kucharzy, rzeźników i producentów odzieży, którzy brali udział w lidze.

Pod kierownictwem niemieckiego żydowskiego sportowca Fredy’ego Hirscha komitet złożony z austriackich, węgierskich, czeskich, francuskich i duńskich Żydów stworzył w obozie system lig piłkarskich. Hirsch poświęcił całe swoje życie na szkolenie młodych ludzi w różnych grach sportowych w Terezinie – później zginął w Auschwitz po stworzeniu małej oazy, w której małe żydowskie dzieci byłyby kształcone i izolowane od tego, co działo się w obozie. Na stanowisku szefa sekcji wychowania fizycznego w getcie w Terezinie Hirsch zaszczepił wartości samodyscypliny i tego, co nazywał „panowaniem nad ciałem i duchem” – wiadomo było, że wstawał każdego ranka w obozie o 6 rano.

Z nazwiskami drużyn w Terzinie / Theresienstadt wywodzącymi się z zawodów piłkarzy w getcie; w efekcie „elektrycy”, „pracownicy kuchni” i „rzeźnicy” rozegrali po 35 minut siedem gier pobocznych na dziedzińcu dawnych koszar na oczach tysięcy widzów z balkonów.

Początkowo w lidze było dwanaście drużyn, ale od października 1943 r. Do sierpnia 1944 r. Liga została zredukowana do ligi sześcioosobowej. Te sześć zespołów zostało trafnie nazwanych: „Transport”, „Opieka nad dziećmi”, „Sklep z ubraniami”, „Kucharze i rzeźnicy”, „Elektrycy” i „Opieka nad młodzieżą”. Księgi rekordów pokazują, że Oddział Opieki nad Dzieckiem zdobył pierwszy tytuł mistrzowski obozu w 1942 roku.

Ich trener dał każdemu ze zwycięskich członków drużyny po pół cytryny – skarb w takim miejscu. W 1943 roku „rzeźnicy” prosperowali. Pavel Mahrer – czeski internista pochodzenia żydowskiego – wystąpił w „Zespole rzeźników”. W obozie przebywał po aneksji Sudetów. W 1936 roku zakończył znakomitą karierę w niemieckim żydowskim klubie DFC Prag. Mahrer poszedł pod prąd, przeżywając piekło Theresienstadt; przeniósł się do Stanów Zjednoczonych po drugiej wojnie światowej i zmarł w 1985 roku.

Wśród tych, którzy grali w obozie z Mahrerem, byli bramkarz Czech Jirka Taussig i napastnik Honza Burka, który był znany ze strzelania bramek ze wszystkich stron. Burce, który również przeżył II wojnę światową, po wojnie zaproponowały liczne profesjonalne kontrakty od czołowych europejskich klubów, ale odmówił. Jego córka Petra, urodzona w 1946 roku, była olimpijką na łyżwach, zdobywając brązowy medal na igrzyskach olimpijskich w 1964 roku.

Mecze międzynarodowe odbywały się również w obozie, w którym Praga grała z Wiedniem, a Paryż z Kopenhagą.

Niestety, transfery zawodników w każdy poniedziałek były częścią życia w getcie, ponieważ składy drużyn zmieniały się co tydzień, a wiele z nich wysyłano do obozów śmierci. Praca niewolnicza była również częścią codziennej rutyny piłkarzy, którzy byli zmuszani do pracy od 52 do 54 godzin tygodniowo.

Z perspektywy czasu Mahrer i jego współwięźniowie wykorzystali tę piękną grę jako środek psychologicznej ucieczki od tyranii ich oprawców.

Finałowy mecz w sierpniu 1944 roku został rozegrany między „Sklepem z ubraniami” a „Opieką nad dziećmi” na oczach około 3500 widzów.

Miesiąc później niemiecki reżyser Kurt Gerron został zmuszony do wyreżyserowania nazistowskiego filmu propagandowego przedstawiającego mecz piłki nożnej w obozie z tysiącami uśmiechniętych i wiwatujących tłumów, zaledwie kilka metrów od krematorium znajdującego się w apogeum produktywności – do 190 trupów dziennie zostały spalane.

Gerronowi, który zagrał z Marleną Dietrich w Blue Angel, za swoją pracę obiecał przeżyć funkcjonariusz SS Hans Giderele, ale po premierze filmu został wysłany do komór Auschwitz. W ciągu kilku tygodni od kręcenia filmu – którego wyprodukowanie kosztowało 35 000 marek – większość uczestników, w tym większość piłkarzy, zmarła.

Pod koniec II wojny światowej obóz zagłady przeżyło 17247 osób. W 1955 roku ci, którzy przeżyli Theresienstadt, spotkali się na ogólnokrajowym spotkaniu w kibucu Givat Haim-Ihud w Izraelu, gdzie odbywały się mecze piłki nożnej podobne do tych, które odbywały się w lidze Terezina.

Dziś getto w Terezinie to muzeum przybliżające turystom żmudne i przerażające życie codzienne obozowych więźniów. Jednym z eksponatów jest zapisana strona ze szczegółami tabeli ligowej z ligi Terezin z 1943 r., Na czele z drużyną Küche (Pracownicy kuchni).

Prezentuje również prace plastyczne dla dzieci i kroniki narodzin antysemityzmu w Protektoracie Czech i Moraw. Niedawno czeskie władze piłkarskie uznały tych, którzy grali w piłkarskiej lidze Terezina i nadały tej lidze oficjalne miejsce w historii czeskiej piłki nożnej.

Należy pamiętać, że piłka nożna w Terezinie dawała niektórym niewielki komfort w piekielnym miejscu.

  • Zdjęcie nagłówkowe z albumu szpul z filmu propagandowego nakręconego w getcie terezińskim przez Kurta Gerrona.

Źródło: https://footballpink.net/

alternativesoccer.pl